Uitgemolken als het onderwerp is, snijd ik toch de haat voor de 25e en de 26e van december maar weer aan. Aanleiding voor dit schrijven is dan ook het verstomd geluid van geruzie onderaan de trap. Het zijn mijn ouders, ieder jaar weer met de komst van die gruwelijke laatste week van het jaar. Kerst is als vakanties, het brengt een bak stress en geruzie vooraf zodat alles perfect is als het geheel klaar is. Mij rest dan de vraag of dit alles het waard is.

Kerst is zoals we weten de verjaardag van het baby’tje Jezus, maar ik heb uit betrouwbare bron begrepen dat het Islamitisch offerfeest en zelfs Chanoeka dezelfde haast fysiek onwenselijke uitwerking heeft op het menselijk wezen. Namelijk het gemaakt gezellig doen tegen alles en iedereen in een poging een leuk feest te hebben. Dus, ik moet gezellig doen tegen oma’s, opa’s, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, vader, moeder en broerlief, terwijl ze mij minimaal 300 dagen per jaar gewoon compleet mijn spreekwoordelijke strot uitkomen? ‘Maar het is het waard!’ Wat is het waard? Nep doen en voor één keer je meningsverschillen wegslikken en doen alsof je alleen maar aardige dingen zeggen kan? Zucht.

Bekeken vanuit een ander perspectief; ben ik niet gewoon verbitterd, eenzaam en een zeur? A) sowieso, B) zeker en C) ongelofelijk. Doet het er allemaal toe? Zou ik een gezellige kerst kunnen hebben als ik leuke mensen om me heen had, die meer dan twee dagen eind december per jaar leuk kunnen doen, die mij reden geven oprecht aardig te wezen voor die twee kerstdagen? Vast wel!

Als conclusie durf ik te stellen dat eenzame verbitterde zeurmensen het recht hebben te zeiken over hoe klote kerst is en niet mee hoeven te doen aan kerst, laat ze. Ze zijn niemand tot last en zijn liever diep ongelukkig dan gemaakt gelukkig. En eenieder die een speciaal gevoel treft bij het denken aan kerstmis; geniet er in godsnaam van, laat je niet van de wijs brengen. Het is een feest en je kunt nou eenmaal niet iedereen gelukkig maken, maar begin bij jezelf!

Bovenstaande tekst zou mij tot zo’n eenzame verbitterde zeur maken, die geen enkel begrip heeft voor het woord ‘feest’ in feestdagen en de waarheid is, niets is minder waar. Mijn feest is alleen te veel eten, te veel drinken, te veel werken en daarmee misbruik maken van een 250% regeling en meest nog van alles gewoon eerlijk blijven en niet lief en aardig doen als ik dat niet wil. Iemand die jou opvallend nep te vriend probeert te houden elders in het jaar zou je niets dan ergeren, waarom nu dan niet?

Fijne 25e en 26e dag van een willekeurige maand, ergens in 2011!

Soms zou ik er graag zelf één zijn; een roker. Rokers zijn stoer. Rokers zijn een apart volk, een apart ras. Rokers hebben hun eigen taaltje. Rokers hebben altijd iets te doen. Rokers zijn sociaal. Rokers leven in het nu, het volgende moment dat er een sigaret opgestoken moet worden is immers nooit ver weg.

Vraag een roker waarom hij rookt en het merendeel zal je van de wijs brengen door jouw vraag met een vraag (niet) te beantwoorden; waarom niet? ‘Het is lekker’, ‘het breekt de dag op’, ‘ik weet niet beter’, ‘dood gaan we toch wel’ en honderden anderen even doordachte reacties zou je op kunnen vangen als je de kwestie aan de gemiddelde rokende Nederlander voorlegt.

Zelf geen roker, wel vijftien jaar fervent mee-roker dankzij mijn lieftallige ouders. Ouders die uit een periode komen waarin roken normaal was. Nu is roken slecht. Toch roken er naar mijn idee niet heel veel minder mensen. Er zullen wetenschappers en onderzoekers zijn en komen die mijn beeld drastisch kunnen verstoren en met mooie grafiekjes komen, waarop een duidelijk dalende lijn te zien is. Dat doet niet af aan het feit dat roken onder de jeugd waarschijnlijk nog even populair is als dertig jaar geleden. Of misschien zit ik fout, misschien bevind ik me wel gewoon tussen te veel stereotype rokend volk en is het elders anders.

Wat ik mij al heel lang afvraag is hoe verslaafd aan roken geraken in zijn werk gaat. Ik ken immers geen enkel kind met rokende ouders die roken niet vies vindt. Papa´s naar rook stinkende auto, mama´s prachtige gele keukenkastjes, die ooit parelwit waren. Het is ook smerig. Geef dat grut ongelijk en bewijs je hypocrisie. Hoe ga je van ´bah, wat vies dat jij rookt!´ naar ´hmm, mijn ma zegt dat ik in een experimentele fase zit, wat geeft mij het recht haar ongelijk te geven´? Het zal beginnen met die twee à drie trekjes op een verjaardag, op een feestje. Gevaarlijke stapjes buiten de boot in het wonderlijke land van de puberteit en het volwassen worden. Dan zal je je eerste pakje kopen; rook je ‘m helemaal zelf op of deel je gul uit aan al je vrienden? Eerst eentje in een week, naar twee. Al gauw zijn het er drie. Dan rook je iedere dag plots een pakje en ben je roker. Tadaah, net Hans Klok gegoochel!

En wat ben je dan? Onderwerp van spot van de gezondheidsjunkies, van oppervlakkige bloggers op eenvoudige WordPress weglogs en het zorgenkindje van menig zorgverzekeraar. Sta eens stil bij wat je doet; je ademt rook in. Het geen men dood aan gaat in een brandend huis, heb jij in 21 verse staafjes klaar zitten in je borstzak, tas of BH. Oké, je zou een punt hebben als je zegt dat je tabak rookt en geen schrootjesplafond of een hele woonkamer, wat bij een brandend huis wellicht wel tot de mogelijkheden behoort.

Al blijf ik mij af vragen, wie is hier mee begonnen? Wie dacht er; ‘laten we eens een struik drogen, aansteken en de longetjes lekker voltrekken met dit genot’? Vulkanen zijn de bom, zij roken. Waarom wij niet!

Elke gemiddelde Nederlander die zo af en toe nog een CD koopt kent het; je koopt een CD niet voor de nummers die je al kent, maar om de tracks die je nog niet kent! De singles zijn leuk, de singles zijn bekend, maar de echte juweeltjes zijn de nummers die niet op MTV of de Radio komen. Zo ook bij het album The Colour and the Shape van de Foo Fighters.

Toen The Colour and the Shape uitkwam was ondergetekende pas zeven jaartjes jong en nog helemaal niet bewust van de Foo Fighters. Dat wil zeggen, ik heb deze CD pas 13 jaar na de officiële release gekocht. En dus kende ik de singles en hits al wel, maar nummers als February Stars, Hey, Johnny Park! en deze Up in Arms zeiden mij niet veel. Nu moet ik zeggen dat het album inmiddels mijn favoriet geworden is van de Foos en dan met name Up in Arms weet mij te pakken. Heel gaaf loopje door het hele nummer, bas-technisch gezien en dan die drumroll het tweede deel van het nummer in; wow! Ook is het nummer op de één of andere manier direct verbonden aan My Hero, wat er direct na komt. Ik verwacht altijd die drums weer, maar in de shuffle blijven ze 99 van de 100 keer uit. Als ik ‘m dan op de CD luister; voelt als thuiskomen!

Het nummer heeft voor mij ook een speciale betekenis gekregen in de vorm van een hele domme actie, waar ik tot op de dag van vandaag nog spijt van heb. Redelijk ironisch, het favoriete nummer van het favoriete album van mijn favoriete band en het is een dikke lange neus vol in mijn smoelwerk over hoe niet slim iets was. Tsja. Track van de dag, geniet!

Mocht je nu denken; wat heeft Nick daar een gaaf nummer geopperd, die wil ik ook! Schroom dan niet een reactie te plaatsen met je emailadres of me te DMen/Mentionen op Twitter (@nick_enghardt) en dan zorg ik dat je het MP3tje krijgt!

Mean van Taylor Swift schoot me, om wat voor reden dan ook, van het weekend al te binnen toen ik samen met mijn lieftallige overbuurmeisje in de zon lag rond te hangen. Op wat voor manier ook kwamen we op een open podium waar we met de band opgetreden hadden een tijdje terug en een klein tweedejaarsje van deze middelbare school wat daar optrad. Zij speelde voor het tweede jaar op rij een nummer van Taylor Swift en dit jaar was dat nummer Mean.

Mean pastte perfect bij wat het meisje uitbeeldde; ik ben nu klein, maar ooit ben ik groot en groter dan jij! Wie jij ook zijn mag, zegt me weinig tot niets, maar het klopte. Meisje van krap een meter vijftig met een akoestisch gitaar om d’r nek zo groot als zij zelf en dan een prachtig stukje muziek ten gehoren brengen. De hele zaal had ze mee. Prachtig om te zien! Het liedje zelf vond ik ook wel leuk, opgezocht en tadaah, voor jullie! Overigens vond bovengenoemd buurmeisje het nummer alleen al gaaf door de banjo die juffrouw Swift ‘rockt’ en gelijk heeft ze!

Mocht je nu denken; wat heeft Nick daar een gaaf nummer geopperd, die wil ik ook! Schroom dan niet een reactie te plaatsen met je emailadres of me te DMen/Mentionen op Twitter (@nick_enghardt) en dan zorg ik dat je het MP3tje krijgt!

Dit nummer komt de gene die ongeveer even oud zijn als ondergetekende -- en dus midden in gigantische rage zaten, die Pokémon heet -- wellicht bekend voor. De TotD van vandaag komt namelijk van de soundtrack van Pokémon; the first movie. Toendertijd heb ik de CD gewonnen met een prijsvraag en ik moet zeggen; er staat een reut hele leuke uptempo pop-nummers op!

Het afsluitend nummer van de soundtrack heet Brother my brother, wat een prachtig stukje muziek is door het hoge ‘rode-oogjes’ gehalte wat het toch blijft hebben. Blessid Union of Souls heeft in Nederland weinig singles van betekenis gehad, maar bijvoorbeeld I believe schopte het in Amerika als debuutsingle tot een nummer twee positie. Al is dit ondertussen al even geleden (’95) .

Of het toeval is dat het nummer vanochtend in de shuffle opdook weet ik niet, maar dat ik eerder op de ochtend met een klein beetje schaamrood op de wangen toe moest geven dat ik die lompe oude broer van me wel een klein beetje begin te missen, nu hij al twee weken in Albufeira zit zou het toeval misschien iets minder toevallig kunnen maken.

Hoe dan ook, een prachtig nummer uit een aparte hoek!

Mocht je nu denken; wat heeft Nick daar een gaaf nummer geopperd, die wil ik ook! Schroom dan niet een reactie te plaatsen met je emailadres of me te DMen/Mentionen op Twitter (@nick_enghardt) en dan zorg ik dat je het MP3tje krijgt!

Ik heb het nummer al een tijdje in mijn iTunes geparkeerd staan. Tussen de enkele duizenden tracks is dit altijd weer lekker, hoevaak ik ‘m ook luister. Hoe hij in mijn bibliotheekje der muzikale goddelijkheden terecht gekomen is mag Joost weten, maar of dat het beter, slechter of wat ook maakt is ernstig discutabel.

Waar ik nog wel altijd naar opzoek ben is een bass-tab voor het nummer. Tabben kan ik natuurlijk zelf, maar ik ben zo lui als een tapijt aan de valium. Dus als iemand er één weet te vinden…!?

Even kort, even simpel; ik ga weer hard aan de slag voor V4N. Het is iets waar ik minder tijd voor gehad heb, minder tijd voor genomen heb. Oliepeil.nl net zo goed. Twee dingen die mij zoveel kansen bieden, die ik niet kan, mag of moet laten liggen. Ik heb wat ideetjes, één is simpel, de rest wat ingewikkelder.

De eerste ga ik dan met ingang van nu invoeren; muziektips! Iedere dag dat ik de kans zie ga ik een nummer uitkiezen en onderbouwen waarom men ‘m hoort te kennen, weer eens moet luisteren of moet beleven!

Dus… stay tuned!

Je kent allemaal wel die dagen dat werkelijk alles wat je doet niet wil lukken of wel wil lukken maar vervolgens catastrofaal misgaat. Dit soort dagen worden bestempeld als ‘zo’n dag’. Ergernis, het is een ziekte. En vandaag ben ik terminaal.

E; één en al gedoe. Als niks goed gaat, gaat alles fout.
R; randdebielen. Iedereen lijkt er op zo’n dag één te zijn!
G; gek. Je wordt het er van.
E; eten. Iets wat ongetrainde ergernis-belevers op grote schaal gaan doen.
R; ragherrie. Hele harde tering muziek. Zorgt er voor dat je je beter voelt*
N; niemand. Niemand kan helpen over je ergernis heen te komen. Fysiek onmogelijk.
I; irritatie. Synoniem voor ergernis.
S; stom. Geen synoniem voor ergernis. Wel een goede omschrijving.

*LET OP; ragherrie kan ergernis bij anderen veroorzaken.

Wat begon met een groenteboer in Tunesië die zich in brand stak, groeide snel uit tot een continentaal fenomeen; Marx en Lenin zouden trots zijn, want de tijd van revoluties is weer hier.

Korte inleiding is wenselijk in iets wat nu al bijna 2 maanden voortraast in met name de Arabische wereld. In Afrika begon de onrust met een nieuwgekozen president van Ivoorkust die opgescheept zat met de voormalige president die zijn residentie niet opgaf; de eikel. Al brak de echte pleuris pas uit toen iemand in Tunesië besloot zichzelf een letterlijke vuurdoop te geven uit protest. Resultaat was dat men zijn protest voortzette en de regering te lijf ging, wat eindigde in het vertrek van president/dictator Ben Ali. Kort daarna volgde er in Egypte een zo’n drie weken durende revolutie tegen het al dertig jaar aanblijven van Hosni Moebarak. Nu was het voor de wereld – mede dankzij massale media-aandacht – duidelijk dat de ontmanteling van de dictaturen en in de Arabische landen een feit was.

In onder andere Libië, Jemen, Algarije, Marokko en Bahrein braken protesten en opstanden uit tegen de zittende regeringen. Omdat deze corrupt waren en omdat ze onnodige prijsstijgingen doorvoerden met hoge werkeloosheidscijfers als gevolg. De bevolking is er klaar mee, de mensen hebben het gehad; ze breken de tent af. Hier en daar waarschijnlijk letterlijk.

Persoonlijk vind ik het dom. Begrijp me niet verkeerd, deze mensen zullen een leven hebben gehad waar de honden geen brood van lusten. Sterker nog, de hond krijgt géén snee brood, want die zijn waarschijnlijk hard genoeg nodig voor de mensen zelf. En nee, ik kies daarmee ook niet de kant van de dieren. Ik vind het dom in dit soort landen de stekker uit een enigszins stabiele regering te trekken, om er maar een poging te gaan wagen er wat beters van te maken. Hoe!? Wie!?

Dit zijn regeringen – vaak aangevoerd door één man – die al decennia zitten waar ze zitten en al die tijd hun plannen gevoerd hebben. Eenieder die capabel is te leiden, weet niet beter dan de manier waarop de oude leider zijn dingen deed. Hij kan hier of daar wel onderscheid maken tussen wat goed en fout is, maar veel duidelijke en concrete verbeteringen kennen zij niet. Wat er dan nodig is, is hulp van buitenaf en wat krijgen we dan? Figuren als Saddam Hoessein met legers getraind door de Amerikanen, die het tien of misschien vijftien jaar uithouden en dan ook in de fout gaan. Dat is geen oplossing voor het probleem zoeken; dat is het probleem voor je uitschuiven.

Gedane zaken nemen geen keer. Moebarak is weg, Ben Ali is weg en Kadaffi heeft zijn beste tijd ook wel gehad, maar als zij weg zijn; wat krijgen we dan? Dan krijgen we poppenkasten die Mubarak/Kadaffi/Ben Ali ‘light’ regeringen aan gaan voeren. Same shit, different day, different dictator. Of erger; je krijgt een politiestaat of een land geregeerd door het leger.

Die regeringen daar zijn als in een bootje drijven op stront; het stinkt, maar ten minste drijf je en blijf je droog. Ga je dan schommelen met je vrienden, dan donder je uit de boot en in diezelfde stront.

Zeg nou zelf, als je moet kiezen drijf je toch liever wat rond – er niks mee opschietend, maar goed – dan dat je echt in de shit zit.

Een avondje rustig aan doen, doet goed voor de nadenkende mens. Zo herinner ik mij dat ik in deze week vorig jaar me het belabberste gevoeld heb dat ik me ooit gevoeld heb. Mentaal gezien dan; op het moment dat je eerst je vingers breekt op een dozijntal straat stenen, welke vervolgens hardhandig gezet worden door de arts van dienst en vervolgens op een later tijdstip nog eens bij een reeds uitgewerkte verdoving doorboord worden met een stalen pen, voel je je toch ook best belabberd.

- Dave Grohl

Neen, in de week om en nabij carnaval vorig jaar kon je mij lek schieten en ik zou je persoonlijk een lintje opspelden, zoenen en je verder alles geven waar je naar verlangde. Ik voelde me kut. Heel simpel. Niet meer, niet minder; veni vidi vagina.

Bovenstaand 132-woorden-tellend gezever doet slechts één woord boven te doen drijven; Waarom? Juist. Mijn uitleg vraagt ietwat meer dan 132 -- en zeker meer dan één -- woorden.
Stel, je breekt het een en ander en dat gooit je plannen in de war. Dan is dat klote in iedere taal. Maar maak nu de hypothese op waarin het je kwalijk genomen wordt dat je die dingen breekt, waarna mensen – die toch best dicht bij je staan – besluiten dat jij de reden bent dat hun plannen in de war gegooid worden, nou dat kan nog toch.

Tel daar bij op dat diezelfde mensen vervolgens hun eigen plannen trekken en je in de steek laten om te doen wat hun goed dunkt. Dan zit je met een betontaaie basis voor een hoop onzin ten einde een grotere hoop onzin en ruzie.

Ik voelde me verlaten en ik voelde me geloosd. Een blok aan een been dat 2400 kilometer verderop doet waar het zin in heeft, omdat het goed dunkt. Sterker nog, omdat ik zei; ‘ja, ga maar!’ Domste beslissing ooit, maar goed. Ik denk ook aardig te doen, wat altijd mijn probleem geweest is.

Aardig zijn is zoiets als naar een boom lopen en zeggen dat zijn bladeren mooi groen zijn; mooi groen blijven ze, jij voegt er niks aan toe en je krijgt er net zo min iets voor terug. Het goede gevoel die boom een goede dag bezorgd te hebben draait zich binnen minuten om tot het denken dat het een boom is; alsof die er omgeeft wat jij vindt, zegt of doet.

Een jaar verder, een hoop is veranderd. En telkens als ik denk aardig te willen zijn, zegt er achter in mijn hoofd een stemmetje (ingesproken door Bram van der Vlugt) dat ik een stomme masochistische bloedmongool ben, met een voorliefde voor een gebroken hart en warme appelflappen, overigens blijft dat laatste vaak achterwege, omdat de stem weet me al te hebben bij het lidwoord ‘een’. Toch ben ik dan klaar. Ik heb het gehad, wordt boos op iemand op wie ik anderhalf jaar terug nog niet durfde boos te worden, puur omdat ik dan boos op mezelf zou worden. Woede, het is een vicieuze cirkel.

Het neppige, het niet eerlijke; ik heb het er mee gehad. Ik hou er helemaal mee op; rot maar op, blijf maar weg. Ik start gewoon wel weer wat muziek van mijn gewaardeerde over-kieskeurige IJsselstijnse nachtbraker in en zing in volle borst mee.

I’ve never been so alone. And I, I’ve never been so alive – Motorcycle Driveby by Third Eye Blind.